louche 'rwoz. rwozyn' loesje

_________________________________________________________

pubertijd.

Met de ochtend nog onder de ene arm en De Morgen onder de andere stap ik in Gent Sint Pieters de trein uit. De vingers van mijn rechterhand omsluiten een schuimrubberen beker koffie. Ik voel hoe het warme goedje dof tegen de wanden klotst en geniet er evenveel van als van het halfnaakt zijn van mijn voeten. Een hippiemeneertje-op-leeftijd glimlacht me aarzelend toe. Sandalen scheppen een band, ziet u.

Mijn leefwereld is op de rug gaan liggen, en dat voel ik overal aan. Op de plantage die mijn hoofd geworden is kunnen negers te werk gesteld worden. Ter ontginning van de archaïsmen en de apathie die ik dagelijks spui. Ooit waren mensen van elk allooi bij me welkom. Tegenwoordig komen enkel nog afro-amerikaanse homoseksuele presidenten-met-handicap mijn schedelpan binnen. Ik kleed hen met zorg uit, schik hen volgens een asymmetrisch maar vast reliëf, en rol hen op lange smalle tafels mijn denkpatronen binnen. Daarna beeld ik me in dat ze er decadente feestmalen houden. Naar Middeleeuws voorbeeld organiseren ze er schranspartijen. Maar ik ben altijd proever. Hoewel ik aanvankelijk initiatiefnemer was, word ik nu degene die ondergaat. Ze dwingen me mijn mond te openen en schuiven me mijn eigen hersenvoedsel binnen. En daar stopt het. Verder komt het nooit.

Ik voel mijn hoofdbinnenkant van tong tot gehemelte zigzaggen. Ik kauw. En slik. En kokhals. Ik wacht op tram 1. Het doet gekke dingen met me, wachten. Tijd manipuleren kan ik niet. Ik wil te snel resultaat. De tram is er en haastige mensen maken mijn tenen vuil. Dan pas mag ik mezelf de koffie toestaan. Ik kauw niet. En slik. En verzucht.

wég, morele geloofwaardigheid.

"Niks aannemen van vreemden; ook geen snoep!" ...En dan zien dat mamalief 't al van kindsbeen af doet. Wicked.

Genoeg.

Mama Conny maakt kwetsend overhitte handhaarbewegingen. Haar luchtgat spuugt woorden en speekselvlokken. Ik beeld me in dat ze mijn dikke zwarte mama is, die heupwiegend fruitbrochettes voor me aanéénrijgt. Ik wou dat ik een klein bruin jongentje was. Met een bolle buik. En vriendjes. Om mee te voetballen.

Vere.

Ze was die ochtend de deur uitgegaan, en na eerst twee zelfverklaarde daklozen een stuk van twee euro toe te stoppen had ze een mooie volslanke mevrouw in een grijsblauwe wagen de weg naar de Kouter uitgelegd. Ze hield van mooie volslanke mevrouwen in grijsblauwe wagens; bij voorkeur met goed zichtbare kinderzitjes op de achterbank en her en der verspreide paperassen. Later zou zij een wasserette en een kleine sekswinkel openhouden, maar dat wist ze toen nog niet. Terwijl ze het oude koperen lampje op haar buffetpiano bij iedere fa kruis liet resoneren dacht ze na over de combinatie carrièrevrouw/moeder. In haar gedachten haalde ze wilde dieren uit de ogen van haar angstige kleintjes en plukte met ruwe tong de vogels uit hun haren. Een gier is ook een vogel. hijgde haar man, terwijl hij haar benen om zijn hals had en haar te haastig penetreerde. Ze haalde zichzelf een zich steeds herhalende fa kruis en de koperlamp voor oren, en orgasmeerde.

Olivia

Het moet vijf voor half drie geweest zijn toen de lichte trillingen die mijn vingertoppen tegen de onderkant van het bankstel gewaar werden mij ervan vergewisten dat ze op komst was. De deur van de treinwagon schoof dan ook spoedig open. Een vrouw kwam binnengewalrust met een houding én een wandel die perfect het midden hield tussen een joviaal volslanke kinderbibliothecaresse-met-te-nadrukkelijk-aanwezige-boezem en een gestapo-officier. Handen als droogmolens, vol achterdocht rustend op haar kaartjesknipattributen. De automatische deur schoof achter haar dicht. Ze haalde even adem, kantelde haar bekken, en plaatste - terwijl haar benen gestrekt tegen elkaar bleven staan - de handen vol op de grond, schudde handen en wangen los, en leek klaar er tegenaan te gaan. In een walm van monochrone groentintklanken dreunde ze mijn medepassagiers haar goeiemiddaguwvervoersbewijsastubliefttsjklikdankuwelrijmpje op en ik zag hoe haar peperkoekkleurige dijen één voor één de middengang vulden en hoe ze uiteindelijk bij mijn zitje belandde. En toen gebeurde het. Bij het prononceren harer prefabzinnen keerde haar mondepiderm zich tegen haar. Het kwam met weinig dartele sprongen los en en veruitwendigde zich in de vorm van een reusachtige blauwe vinvis die haar mond kwam uitgeschoven en bij iedere vordering vooruit achteraan een deel van haar oorspronkelijke lichaam in deed klappen.

Met open mond drukte ik mezelf tegen de zijwand van de wagon aan en bedacht dat ik haar Olivia zou noemen.

baadster

Na EmmeLINE Vere nog meer Couperus:

Baadster

Een blanke nymf steeg ze uit het marmren bad,
En toefde op de eerste treê; heur armen beurden
En wrongen 't blonde hair, dat druipend nat
Nog van den amber der violen geurde.

Hoe 't rozig-blond van 't blozend rozeblad
De sneeuw haars teedren lichaams warmer kleurde,
Terwijl van paerlen vloeyende en omspat,
Zij lelie was, die in den dauwe treurde!

Daar stond ze, steunende op het slanke been,
Zoo, dat bevallig zich de heupe rondde,
Nu de armen hoog de dartle lokken bonden.

Daar stond ze, glanzend-wit als marmersteen,
Geheel omsluyerd in den korenblonde:
Antieke vaas met douden veile omwonden.

(Louis Couperus)

Alfa Major

Naast een foute titel had hier ook een uitgebreid Marokkoverslag kunnen staan, maar dat laat ik liever achterwege. Signaalwoorden hieromtrent kunnen desalniettemin bij mij verkregen worden.

yella yella.

Maar goed. Omega Minor dus.

Vermoedelijk bent u zelf in staat om recensies op te googlen ('t is me wat, die nieuwe werkwoorden), hoorde u ook wel hoe Paul Verhaeghen (mijn kritisch apparaatkennis zegt me dat ik dit al vroeger had moeten vermelden, maar hey.) de Belgische cultuurprijs voor proza aanvaardde, maar de daaraan verbonden 12.500 euro niet (omdat er anders 5.000 dollar naar de Amerikaanse schatkist zou gaan, en bijgevolg naar de oorlog. nvdr) en kunt u hoogstwaarschijnlijk ook geheel op uw eentje inzien dat ik 't turfje hier niet zou vernoemen mocht ik er niet meer dan matig tevreden over zijn.

Aldus met graagte een fragment, meteen ook de aanvang van het boek:

" Im afgang war die Tat.
En ter afsluiting van die Daad - die virtuoos vertolkte serpentijnen dans op de zwartsatijnen achtergrond van de diepste nacht - slingert een zuiver witte bliksem zich een kwart van een seconde lang los van de greep der zwaartekracht. In gillende triomf spuit een gulpende guirlande door de lentelucht, van maneschijn zwanger, een strakgespannen snaar van pure, ongebonden energie, en met een doffe smak ploft het vocht op een zorgvuldig onthaarde buik, en in de hijgerige stilte na de landing echoot de kamer van de stomme schreeuw uit een half miljard nooit bestaande monden: 23-chrosomale cellen waarvan de zweepstaarten nu in paniek op hoogst onvruchtbaar buikvel ranselen. De hand van mededogen die zijn penis omvat ontrukt hem een tweede stroomstoot, krachtiger nog dan de eerste, en een zilte tong daalt en trillend duikt haar zoekende punt in de kom van een navel. Dan verheft de tong zich, even verbindt een kleverige draad van parels haar nog met het Centrum van zijn Wezen (hara? Hare Krishna! Zilverblauwe G*d van de vergeefse Schepping!), een adamsappel klokt - zij drinkt mijn zaad, denkt hij, zij WIL mijn zaad; en zijn hart zwelt, niet van vertedering maar van misplaatste trots - dan stulpen gulzige lippen zich om de lingam en smakkend-klokkend-gorgelend glijdt de laatste vrucht van haar arbeid door haar keel. Nog steeds jubelt de keel van de man, nog steeds grillen de gametische horden in Todesangst, dan wordt hun ergste nachtmerrie waar: in het kolkende maagsap der vrouw breken de celwanden, ontbinden de moleculen, ontrafelen zich de schroefdraden met de Code, en open ligt de blauwdruk, het geheim van wat/wie Goldfarb is, en in een niet meer te herstellen chaos dwarrelen ze door elkaar, de nucleïnezuren adenine, cytosine, guanine en thymine, onherstelbaar gaat de alchemie verloren. Hier juicht een man om het reddeloos teloorgaan van een wereldbevolking.
"

Toegegeven, dit fragment ontluikt niet echt dat het boek eigenlijk handelt over de stevig in WO II wortelende levens van drie protagonisten, maar er zijn mínder captivante manieren om een boek te beginnen, me dunkt.

kwartelslag

Vanaf morgen resideer ik in Marokko. Audiënties op aanvraag.

kruim

Terwijl hoogzwangere vrouwen in zwart en appelgroen met een twijfel-achtige namenangst haar en haar rustroestbruine sofa uit evenwicht brachten, werden grijze mannen met haar en huid verliefd op bruine meisjes met peervormige borstjes en lijven vol geroezemoes. Stropdas. Sieraad. En heel schoon schoeisel. Ze plantte een denkbeeldige schoenpunt tussen zijn benen en bleef de enige die inwendig kirde. Schreef boeken over de stof-objectrelatie in zelfverklaarde metaforieken. Krabbelde formaliteitsgewijs marges vol en deed mee en alsof, tot ze niet meer hoefde te pretenderen dat ze wist waar het om draaide. Stropdas. Sieraad. En heel schoon schoeisel.

litanie

Emmeliene Vere

en

terug ben ik.

vandaag

neitnevez
het getal waar mijn moeder ooit eens twee kisten appels mee won
(ik ben vast heel erg gelukkig)

morgen

neitnevez
het getal waar mijn moeder ooit eens twee kisten appels mee won
(ik word vast heel erg gelukkig)

mijn

kneusje van de zalm
mijn
versje op de taart

zeg maar dag met je handje

(nou moe)

'qui veut faire dodo avec joshua?'

moi je veux bien, monsieur je m'en fish

josh(ua)

-

gezocht:

de ultieme devendrabanharttomwaitsramseynasrpeterdegraefjeffbuckleycombinatie
in verband met een huwelijk dat ik gepland heb
namelijk
dat van
mij.

shuson kato - haiku

I kill an ant
and realize my three children
have been watching

goed

ik veranderde dus inderdaad van achtergrondkleuren, en dat is niet alleen omdat ik kleurblinden van dienst wil zijn, maar vooral omdat dat turkoois me verdacht deed denken aan net uitgekotste vogeltjes op een bedje van door de zon gebleekt zeewier

ik ben er niet.

echt niet.
want ik zit drie dagen op een trein
broodnodigerwijs
een nummer te schrijven dat
'moodswings from someone who's only able to win your coffee'
gaat heten.

mokka sippend.

en wat toen? te doen?

'simpel':

- 25 maart: bezoek aan oma om haar op een zo zacht mogelijke manier uit te leggen dat ik geen paasmaal bij haar kom nuttigen.
- 25 maart: bezinningsvoorlezingsdinging in de gangen van de school (neetoch), en daarna rapportafhaling
- 25 maart: feesje Sjrlot en Fré
- 25 maart: feesje Pieter
(goed geregeld, jongens!)
- 26 maart: krampachtig die zeven bladzijden Driestuiversopera nog in elkaar trachten te flansen, en zo aan de eh collectieve huwelijksscène te kunnen starten.
- 26 maart: Voordrachtsgewijs ook nog even De Kleine Zeemeermin afwerken, teneinde geprepareerd te zijn voor dat examentje op dertig april.
- 26 maart: niet naar Gesman gaan (spijtmemaarten), maar wel heel eventjes naar Brussel trekken, om daar weer eens een Je-m'en-Fish-nachtje te beleven - ik wordt een echte fan -, en dat in de Recyclart aldaar.
- 1 april: 'iets' doen op mijn eigen verjaardag (toegegeven.. die 'ietsen' worden algauw 'nietsen', en als één van jullie niet het initiatief neemt - lefgozer die ik ben - , dan breng ik vermoedelijk de hele dag in 'den canapé' door)
- 5 - 9 april: kunstbendeworkshops- en ateliers te A'pen, en dat gedurende drie dagen, om dan de laatste twee met eerder vernoemde organisatie deel te nemen aan Meir.Akt, onderdeel van Tweetakt, geheel onder verantwoordelijkheid van Villanella. Modo parlandi vijf dagen aanéén trachten door te komen aan de zijde van Annelore, dus.
- tussendoor: flyervrouw spelen voor Annelore, omdat ik daar verknocht aan ben; die Franse boekje 'Mort d'un Medecin' van Schlogel even doornemen; 'l'Enfant de Noé' van Eric-Emmanuel Schmitt lezen; 'Duivelsverzen', 'Het boek der Rusteloosheid', en 'De Slinger van Foucault' ook verder (en af) nuttigen; me tot een huwelijk engageren, een stationsromannetje schrijven; een programmaboekje vervaardigen over dat BertoltBrecht-KurtWeill-stuk; Rodenbach en Ricard drinken op het terrasje van de Sjamp; dromen over die gitaarspelende behaarde kip van Annelore; het pianospelen terug oppikken; en een tijdslijn maken over de koude oorlog, want dat heb ik mezelf beloofd.

irritant en aandoenlijk:

vijf losjes naast elkaar roulerende fietsers
die zwaaien naar een net niet meer soepel
ontwijkende, en toeterende automobilist,
en zich afvragen
wie dat toch geweest zou kunnen zijn..

jolie jacqueline

Mijn grootmoeder hield haar mollige handje zo, dat het leek alsof ze er net bikkels mee had opgeworpen. De slappe randen van haar vingers drukten hier en daar hard tegen elkaar, waardoor alle mogelijke inkepingen van een hand onder kleine vleesplooien verborgen waren. Toen haar duim omhoogschoof, kwam een klein langwerpig dingetje tevoorschijn, lijkend op het rubberen duwding van een pipet, met veel moeite een snaveltje uit op te maken. Na het voorzichtig openwaaieren van de gehele hand, kon ik een klein hoopje geelgroen leven zien, een nog niet eens pluizig samengekleefd kwakje duif. Alsof zij het eigen-hand-ig gebaard had, dekte ze het vlug weer af, met de mededeling dat ze het gered had van de kou. Een handdoek op een gaskachel, en daarop een blauwend geelgroentje.

Sehenswürtigkeiten

(The Dresden Dolls)

Let op het kamernummer, en scroll dan even naar beneden naar m'n 'ter attentie van'-tekst..

Dit is zo'n toeval, dat het bijna geen toeval kan zijn.

dichterlijke vrijheid

vrijerlijke dichtheid, zeg ik u !

léf !

ik besloot net
tom waits' 'ice cream man'
te herwerken tot
een gelijkaardig nummer
- maar dan van mezelf -
dat onder de naam
'koffiehaalkind'
door het leven zal gaan

en dit alles onder het motto
"als vitaya het voor een
babyverzorgingsprogramma
mag hanteren", dan mag ook
ík
het ter hand nemen !

(voor u me de vraag
"jij kijkt naar babyprogramma's
of zo?" gaat stellen, wil ik u toch
nog even doorverwijzen naar enkele
posts hieronder, alwaar ik het over
mijn zwangerschapsdromen heb.
ik moest me - modo parlandi - maar
'ns beginnen voorbereiden, nietwaar?)

nieuw agendapunt !

zevenmeitweeduizendenvijf:
paleisvoorschonekunsten,brussel: finalekunstbende

ikdoemomenteeleenoostenrijksvolksdansjeinkaplaarzen,
bijhorendkonijnenpluimstaartje,
enmettweesterrenopbeidetepels

Rozientje

Die (kamikaze)kat zit aan de pep.
Ze denkt dat ze een vliegende eekhoorn is.
Heus waar.

'ter attentie van'

met :: 'uit den vreemde - kamer 229' ::

Onze shift zat er bijna op toen uit kamer 229 een werkelijk angstaanjagend geschreew klonk. Haastig stopte ik de net gestolen fichebak - die dingen komen altijd wel van pas - wat dieper onder m'n naar Dettol geurende oksel. Er is maar één eerste indruk. En we stormden de kamer binnen. Hà, wat zich daar als vorm van aandoenlijk - doch captivant - schouwspel afspeelde, zou meer dan gedesinfecteerde oksels behoeven. De net te werk gestelde verpleegster stond er - met beide benen over elkaar gekneld - gebogen over een patiënt wiens halsslagader een stoelgang vertoonde als die van menig kegelvulkaan. Bij míjn binnenkomst keek de van injectienaalden voorziene artificiële blondine smekend op, kraaide "Het zal een neveneffect van die plakkerkes zijn, en 't zijn nochtans anti-allergische !", en probeerde krampachtig de bloedopstoot te deppen door haar met kralen bezette Prada-handtas in de hals van de patiënt te drukken. Het hiermee opvullen van de sinaasappelhuid op haar eh betrekkelijk volle dijen zou tenminste nog een doenbare missie zijn geweest. Want wie mooi wil zijn moet lijden. Het armtierig wicht voerde deze opéénhoping van bijna niet te volgen afleidingsmanoeuvres uit teneinde haar vo-lup-tu-euse levenshouding te verbergen. Ze kampte namelijk met de niet te weerstane drang de adonis van een patiënt in zijn sedentaire positie - de arme jongeman had last van twee gebroken benen en lichte lamheid ter hoogte van de onderrug - tot ongewenste intimiteiten te leiden. En dit alles terwijl ze neurotisch haar elleboog trachtte te likken; iets waar geen enkel normaal mens toe in staat is, maar haar wegens haar lichaamsgesteldheid wel lukte. Eens een nymfomane pygmee, altijd een nymfomane pygmee. Verder moet gezegd dat zij niet alleen neurotisch haar elleboog afkloofde, maar ook reeds de rechter dikke teen van de patiënt had zien te pakken te krijgen. Als een vlezige advocado had ze hem opengepulkt en het dingetje was al bijna "vergroeid" met haar steeds op en neer deinende, sabbelende mondhoeken. Praten was voor haar dan ook zowat onmogelijk, en zodoende toverde ze met enkele vrije vingerkootjes een briefje van 10.000 frank tevoorschijn. Zo maken ze ze niet meer. (Uit de al eerder vernoemde "hippe 'sjakos'" was dat.) Teneinde ons het zwijgen op te leggen wuifde ze verleidelijk met het papiertje en haalde het, even met het achterwerk schuddend, door de beide ijzertjes van haar kersverse naamkaartje, ter hoogte van, jawel, de rechterborst. Aah, geld regeert de wereld ! Maar succes is een keuze. In een laatste wanhoopspoging ons het bedrag aan te smeren beloofde ze ons dat ze zelfs bereid zou zijn ons de som aan te bieden terwijl ze in kaplaarzen en bijhorend konijnenpluimstaartje met twee sterren op beide tepels een Oostenrijks volksdansje deed. Maar alleen God kent onze noden. En die zijn: 1) Nieren en levers zijn geen lekkernij ! Donatie troef ! 2) ijsblokjes zijn multifunctioneel ! Wenn es eis- und eiskalt sein muss ! 3) Iedereen heeft recht op een donor ! Cor-rect ! 4) Moeder Theresa for president ! Mijn excuses, mijn collega draaft vaak een weinig door. 5) ... Waren er zieken op de maan, dan gingen we ze zelfs daar verzorgen. Maar die tsoenami heeft mijn huis verwoest. Geen geld meer. Papa geen werk. Kindjes geen eten. Gecondoleerd. Ik stuur een fruitmand. Nog steeds rouwig zijn we erom, maar dat serpent van een begeerte had ons in haar macht. Met de klauwen om de bovenarm, de tanden in de kuit. Groeven krabbend in mijn onderrug. Enfin. Onze functie bij het vervolledigen van de verkrachting der lieftallige patiënt was wel nihil. Verder dan het afbinden van zijn hoofd - teneinde toch nog alle andere organen ter donatie te kunnen gebruiken - kwamen we namelijk niet. Hopende u hier van dienst mee te zijn geweest, en de handen te hebben kunnen gewassen, groeten we u.

(kleine noot: dit is iets dialoogsachtigs en zit vol met slogans, maar ik had niet echt zin om met onderlijningen en dergelijke te werken, dus als dit verwarrend overkomt, het eh zij zo)

roken

stinkstokpaardje

dat (2)

zou mij een anti-concept-diva maken
niet?

dat

is nu al de derde nacht op rij dat ik droom dat ik in verwachting ben

zou dat iets willen zeggen?

alsof ik in griekse mythen nachtmerrie

mijn vader die zich vermomt en me zo bezwangert

werkelijk vies

ik moest maar eens een prikkeldraadje van anticonceptiva aanleggen,

teneinde mezelf te beschermen

j'affiche je m'en fish

http://www.jemenfish.net

16 april 2005 - Centrale Galerij - Roeselare

Die

avond dreef hij als een paarse jurk in het bad.
Erboven wemelde een neurotische klont muggen.

_

Overeind aan de andere kant van de spiegel.
Terwijl ik voel hoe haar voeten in die van mij plaatsnemen.
Haar vingers in mijn handen.
Hoe zij haar lichaam tegen mijn strakgespannen huid heen en weer wiegt.
Vingertoppen.
Een tong.
Knieën.
Borsten.
Haar blos die zich in vlekken in mijn hals verspreidt.

_

Ik heb mensen vreemde dingen horen vertellen,
en nog vreemdere dingen horen verzwijgen,
als ze het over de liefde hebben.
Meestal houd ik mijn mond.

(drie keer Peter Verhelst)

(gepikt -

van Tom, al speelde die ook vast leentje-buur bij een ander 'verfoeilijk' persoon)

Liefdesbrief van een Duitse ambtenaar
Kurt TUCHOLSKY (1980 - 1935), uit: Ernst van Altena, Randfiguren

Geheim !
Kohiernummer 69/218
Alhier, heden

1. Mijn gevoelens voor jou zijn niet veranderd
2. Jij staat vanavond, zeven uur dertig, bij de achteruitgang van de dierentuin, zoals gebruikelijk.
3. Voorgeschreven kleding: groene japon, groene hoed, bruine schoenen. Het is aanbevelenswaardig een paraplu mee te brengen.
4. Avondeten te acht uur tien in Gambrinus.
5. Nadien kan het te mijnen huize waarschijnlijk tot tederheden komen.

(getekend) Bosch.
Hoofdboekhouder

ik (sja, dat egocentrisme der moderniteit!)

ben blij dat Tjitske Jansen gelijk kreeg
met haar
het moest maar eens gaan sneeuwen

al is sneeuw enkel leuk als het onder je
voeten kraakt, maar daar ook ter plekke
blijft of wanneer het zachtjes boven
je hoofd dwarrelt
verder nou
niet echt

agendapunten, of zo

- 4 maart - Olyfranc, Franse Olympiade - KULAK (heerlijk, wat ne convient pas? a) une banque, b) un canapé, c) une tambourette, d) un fauteuil.. roloog)
- 5 maart - receptie 5 jaar DieZie - jeugdcentrum Roeselare
- 5 maart - iets jemenfishachtigs in Oostrozebeke
- 7 maart - Josh Rouse - Handelsbeurs Gent (of niet?)
- 12 maart - bekendmaking winnaars schrijfolympiade - KULAK
- 13 maart - Knstbnde
- 1 april - ik aprilvisje zeventien
- 16 april - je m'en fish ! http://www.jemenfish.net (komen, kinderkens !)
- 30 april - examen voordracht - de kleine zeemeermin (Judith Herzberg) - toneelklas St.- Vedastus - 14u
- 21 mei - examen toneel - driestuiversopera (Bertolt Brecht - Kurt Weill) - CC De Spil - Zaal Komedie - 18u
- ergens in oktober/november - optredending alore en ik

kleine noot: de KULAK ruikt al-tijd naar chloor, en laat dàt dan maar de reden zijn waarom ik er niet heen wil, als u er dan zo per se ééntje hoeft !

omdat

de jacht beter is dan de vangst (lang leve de anglicismen),
en jij dat weet en ook weet dat ik het weet

banaliteiten (want die zijn ín !)

- mijn kat heet écht Rozientje, Bregt !
- ik ben een van ribfluwelen ooglapjes voorzien eierstokje
- en ja, daar ben ik trots op
- die van mij laat ik gauw uithalen, en dan krijg je er eentje, tomtommer, om in te vriezen, omdat je't zo snoezig vroeg
- ons huwelijk blijft kinderloos dan, meneer !
- de perfecte man zou de combinatie Ramsey Nasr - Devendra Banhart zijn
- ik haat mensen die mij niet terug sms'en - enkel IK mag dat doen
- waar zijn mijn escorterende metgezellen, overigens?
- Jintro & the Great Luna. Wij zijn te gek, Annelore !
- ik hep zin in rabarbermoes
- ozewiezewosje
- halfzacht, dat ben ik
- ik liep (en wandelde) net vier kilometer in de sneeuw
- dit alles op obligate basis, doch best wel fijn. achteraf beschouwd toch..
- gisteren gaf ik zomaar mijn exemplaar van 'XIII wormen' weg
- met die 'wormen' bedoel ik 'waarden-normen'
- ik verfoei verfoeilijkheden
- ik krijg steeds meer zin om de tandafdrukken die ik bij bepaalde personen achterlaat ook weer met de flank van m'n duim zachtjes weg te vegen
- tralalala (gevolgd door een gitaarrifje met opmaat)
- iedereen die nog een klote repliek durft te geven in verband met cupmaten - in de trant van 'had ik maar zo'n perfecte maten', waarmee feitelijk 'ohh ik wil even mededelen dat de jongens van mijn klas altijd lachen met die van mij wanneer ze cavaillongewijs wiebelen wanneer ik aan rope skipping doe' bedoeld wordt - delokaliseer ik terstond totdat niets meer rest dan een hoopje anti-sedentaire sigmabindinkjes.
- ik wil je. zomaar. om aan een bosje bloemen te hangen.

laat

dit een toegeving zijn voor alle rechtenstudenten in spe uit mijn en andermans klas:

ik klaag de kat Rozientje namelijk aan wegens ongewenste intimiteiten.

romantiek

ik hou van
mannen
die
bij voorkeur
niet
in mijn
gordijnen
hangen

'ter attentie van'

'uit den vreemde - kamer 229'

(verdere uitéénzettingen, vertelsels en scripties hieromtrent volgen)

En

dit alles in het kader der Vitayaanse meligheid ! Au suivant !

voor wie? voor wie.

Voor wie me lief heeft wil ik heten Was wat je in m'n flanken kraste Terwijl je tanden M'n onderlip zochten En kapot maakten wat ik zeggen wou En nooit meer zeggen zou Waren de naamloze lakenhuizen Uit giftig turkooizen tafta Die je voor me bouwde Om de beide oevers Van onze lichamen Was wat achter m'n ogen sluimerde Toen je ze beroerde En me in trage mathematische Karakters bijna koninklijk Aanraakte Waren de in sepia gedrenkte Taferelen die ik denkbeeldig Van ons maakte toen je schaamteloos M'n oren van het hoofd scheurde Met reeksen zin- en betekenisloze Suikerzoete honingheden Waarvan ik nu vol verachting wist Dat ik ze later toch weer Innig zacht zou vinden

mijn politieke voorkeuren

Ik ben hét voorbeeld van de kapitalistisch ingestelde communistische feministische republikeinse vrouw.

(ik verkoop rooie tiesjurtjes met daarop 'dolle mina for president')

she

thought it would be fun to try photography
she
thought it would be fun to try pornography
she
thought it would be fun to try almost anything
she
was tired of sleeping..

(belle&sebastian)

met

vicks vaporub onder de ogen zou de vrouw de wereld door moeten komen

(omdat het bezoeksuur over is, dramatisch ironisch plichtsbewuste papa.
vier het koord en boet je net)

vrijetijdsbesteding

- paranoïde worden als gevolg van de anti-sendentaire, gemobiliseerde moderne mensinrichtingsdrang
- epibreren, en hier verdomd goed in blijken
- plastiekenbekertjesbijten in de hoop dat iemand me erin bij komt staan
- de zeven zeeën bevaren onder het pseudoniem 'zeerover Jenny'
- oude cursussen van beide ouders verzamelen teneinde een comparatieve studie te formuleren ter definitieve ten gronde richting van het huwelijk
- auto-manipulatie als een vorm van auto-mutilatie ('t is me wat)
- mezelf spelen én toneel erbovenop
- het proclameren van menig uit de duim gezogen absurditeit (dit is niét noodzakelijk een pleonastische opbouw, taalbarbaartjes!), bij voorkeur op de derdelaatste trede van onze traptraptrap
- genoodzaakt zijn dé noodzaak te zijn
- het verder nodeloos uit de grond stampen van de mezelf eigen gemaakte firma kornalijn en co.rnalyn
- het ontdekken van dimensie zeven
- het verzamelen van toegangskaartjes
- het beoefenen van uitpuren van mijn al dan niet gesmeerde stembanden
- het secuur uitwerken van de vingersnelheid
- een utopisch gedetailleerde studie neerplanten van wàt ik allemaal doen zal als ik later aan het hoofd van deze wereld sta

nota aan mezelf:

'waag het niet, fobietrut !'

pssndplagiaatplegen

met. plakkende. pootjes.

passend.nogal.wiedes.als.het.sowieso.van.jezelf.is.
maar.goed.toegegeven.ik.herval.wat.
hierzo.

Vrouwe Literatura

Zij moet wel een vrouw zijn.

Net zoals alle eerdere en latere uitgaven en opnames van Haar soort, tracht ook Zij steeds opnieuw die vrouwelijkheid te benadrukken. Bovenlijf tegen alles aan schurkend. Haar taille dichtsnoerend, om een nog vloeiender lijn te creëren. Haar toilet makend, pal voor Hem. Pal voor Haar.

Ze tooit zich. Met pluimpjes, plukjes, donsjes, wolkjes, toefjes, roompjes. Tierlantijntjes en frullen, al stonden ze gestikt aan een lange onderbroek. Zachtjes heupwiegend, kringen makend rond je blozende navel. God, waat staat het Haar beeldig.

Zij is wat Zij is als Ze haar hoofd dan ook in Haar nek laat rollen, en Haar eigen weelderig krullende haarbos voelt kriebelen op Haar onderrug. Strikken, kantjes, golfjes. Barrevoets als immer. Plavuis na plavuis.

Ze slaat Haar hoofd achterover en slaakt een lange, plagerige kreet. Krult Haar lange puntig toelopende vingers en graait tegelijkertijd met een soepele slag vanuit de polsen naar alles wat aan Haar voorbij schiet. Krols. Maar vermetel. Menig avonturier aan Haar boezem drukkend. Sussend. Maar vermetel.

Ze strooit Haar kraaltjes praktisch onzinnig in het rond, weet je met een waanzinnig kalme blik te lokken om ze aan elkaar te rijgen, ze te beklimmen, uit de lucht te lepelen met je mondhoekjes. Met een schor gefluister schuimt Ze je weg van alles wat je lief is, blaast onmenzelijk hard in je oor; daarom niet minder mooi. Bijna kribbig. Maar vermetel.

Ze zal de verte waarin je melancholisch tuurt voor je wezen, de materie waarin je knullig kneedt, de vingers die je openspert.

Gek hoe Haar gelaat zonder tussenkomst van anderen volstrekt mondloos zou blijven. Hoe Ze in alle eenzaamheid langzaamaan zou verdrorren, krullen als het blad van een ananaskers. En dat niemand, ook later niet, van Haar bestaan als steun en toeverlaat zou afweten. Haar vingertoppen zouden krampachtig iets om te aaien zoeken, en niets anders dan Haar eigen volle dijen vinden.

Maar Ze voedt, en blijft gevoed.

Verzadigt. Verzadigd.

Er is altijd wel iemand die in woorden handelt. Die Haar opzuigt, nuttigt, inademt; om Haar later weer uit te spuwen, in een nog mooier geglooide vorm dan degene Ze al had. Wier gnoompje Zij altijd blijven zal.

Bloedmooi. Vermetel. Maar omarm Haar maar eens.

fait divers, avec trait d'union

ou fait d'hiver, avec trait mignon